Opis:
Jerzy Pisuliński
Ugody i dokumenty urzędowe jako podstawa
egzekucji w świetle rozporządzenia nr. 805/2004
Rozporządzenie nr 805/200 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21.0 .200 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych1 (dalej jako rozporządzenie o ETE) pozwala nadawać ugodom i dokumentom urzędowym zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego, a tym samym prowadzić na ich podstawie egzekucję we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (z wyjątkiem Danii). W niniejszym artykule zostaną omówione przesłanki nadania takiego zaświadczenia ugodom i dokumentom urzędowym wystawianym w Polsce w świetle przepisów rozporządzenia o ETE, omówione zostaną również wybrane problemy związane z wszczęciem w Polsce postępowania egzekucyjnego na podstawie takich ugod i dokumentów urzędowych wystawionych za granicą.
Sławomir Steinborn
Kolizje norm o międzynarodowej współpracy w sprawach karnych w zakresie zabezpieczenia mienia.
Konieczność prowadzenia skutecznej walki z najpoważniejszymi rodzajami przestępczości, takimi jak przestępczość zorganizowana, gospodarcza, narkotykowa, terroryzm i wiele innych powoduje, że nie można poprzestać jedynie na wprowadzaniu regulacji karnoprawnych określających odpowiednie typy czynów zabronionych, lecz niezbędna jest również walka z głównymi powodami, dla których przestępstwa te są popełniane. Bez wątpienia jednym z najważniejszych takich czynników, które popychają do popełniania przestępstw jest dążenie do osiągnięcia zysku. Stąd też współczesna polityka kryminalna zakłada wprowadzanie rozwiązań, których celem jest pozbawienie przestępców korzyści majątkowych odniesionych z przestępstw. Ten cel osiąga się zwłaszcza przez poszerzanie możliwości orzekania środków polegających na pozbawianiu skazanych za takie przestępstwa majątku, co do którego istnieją silne podstawy do uznania, iż został on uzyskany na skutek popełniania przestępstw. Do tych motywów odwoływały się zwłaszcza zmiany wprowadzone w 2003 r. w kodeksie karnym,(1) polegające na poszerzeniu możliwości orzekania przepadku przedmiotów i przepadku korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa lub jej równowartości.(2)
(1) Ustawa z 6.06.1997 r. - Kodeks karny (DzU nr 88, poz. 553 ze zm.) - dalej jako k.k.
(2) Ustawa z 13.06.2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw (DzU nr 111, poz. 1061).
Tomasz Jaroszyński
Rozporządzenie wspólnotowe jako przedmiot skargi konstytucyjnej
O skardze konstytucyjnej mowa jest zaledwie w dwóch artykułach Konstytucji RP,(1) jednak z uwagi na złożoność tej instytucji i coraz obszerniejsze oparte na niej orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (dalej jako TK lub Trybunał) oraz liczne wypowiedzi doktryny jej dotyczące nie może być ona potraktowana jako niewiele znaczący instrument prawny. Celem niniejszego opracowania nie jest omówienie wszystkich aspektów skargi konstytucyjnej, lecz próba odpowiedzi na pytanie, czy wydanie ostatecznego orzeczenia przez polski sąd na podstawie rozporządzenia wspólnotowego skutkuje prawem wystąpienia do TK ze skargą konstytucyjną.(2)
1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Ponadto, w art. 188 pkt 5 Konstytucji wspomniane jest, że TK orzeka w sprawach skargi konstytucyjnej.
2. Kompleksowe omówienie skargi konstytucyjnej zawierają przede wszystkim
dwie pozycje: Skarga konstytucyjna, J. Trzciński (red.), Warszawa 2000
oraz B. Szmulik, Skarga konstytucyjna. Polski model na tle porównawczym, Warszawa
2006.
Szczegóły towaru
Informacje biograficzne autorów